کجايي انسان :

بگذار التهاب را، از سطر های نانوشته مخفی نکنم . . .

انسان همواره خود را راضي به بودن در شرايطي مي كند كه تعادل را بين بايدها و نبايدها، خواستن ها و نخواستن ها، تعهدات، دلبستگي ها، آرزوها و ...، و ...، و ... برقرار كند.

يك سال از اومدنم به تهران گذشت. با همه مزخرفيش پشيمون نيستم كه اومدم.
حالا راحت مي تونم تصور كنم 30 ، 40 سال چطوري مي گذره.
آدمها بازم سلام

مرا ببوس، مرا ببوس

براي آخرين بار

تو را خدا نگهدار

که مي روم به سوي سرنوشت

بهار ما گذشته، گذشته ها گذشته

منم به جستجوي سرنوشت ...

مثل سكوت، نافذ
مثل عبور، سيال
مثل زندگي، جاري
مثل مرگ، قدرتمند

شب است! خيلي ازش گذشته - شايد هم اصلا ديگر نيست! دلم زيره اين آسمانِ تب كرده يك دله سير راه رفتن مي خواهد! از اينجا تا هر كجا كه بشود رفت! شايد يك جايه آشنا، كه دل غريبي نكند تويش! مثله باغچه گلهايه نازه بابا كه آرزوهايم را يكي يكي پايشان كاشتم، زير آفتاب! همانها كه شب كه ميشود دلشان ميگيرد و خودشان را جمع مي كنند و مي پيچند توي لباس هايه رنگارنگشان! قرمز - زرد - بنفش - نارنجي - صورتي!

فرياد دو ساله شد

با آرزوی صد سالگيش

سلام!
زمين داغه، نرمه، پارک لاله هم هواش خوبه.
چرا مرداد فقط منو ياد گرما ميندازه; مرداد، گرما، سفر، سفيد، گرما. يادگار سال ۸۰ رفت.

چرا اينجا زندگي جاري نيست. يه كمي بود، ولي مثل توقف توي رستوران بين راه معلوم بود داره تند ميگذره بايد مواظب بود تا جا نموند، هرچند موند !
كمبود آدميزاد. خوب جاري نيست ديگه همه چي زيادي سر جاشه، آدم دنبال چيزي نمي گرده. زندگي جعبه اي! دارم يكي از آبنباتايي رو كه اون هفته قرار بود سرش دعوا بشه ميخورم، فكر كنم يه كم زندگي توشه.
چرا اينقدر خسته م. پس كي ميخوام شروع كنم. كِي؟