شعر سهراب، همه نقاشی بود.
تولدت مبارک!
15/07/85

برای دیدن زیبایی باید زشتی را ندید. یا نه، دید و خود را به ندیدن زد. قباحت زشتی، هیچ جایی برای درخشیدن زیبایی نمی گذارد.

جمعه 14/07/85

چند سال قبل:

چهار سال از زمانی که این صفخه آغاز شد می گذرد. مدتی نتوانستم اینجا باشم، حالا هستم. هنوز نمی دانم چند نفر از آدمهایی که آن زمانها به اینجا سر می زدند باز هم می آیند. امیدوارم همه آن آدمها امروز خوشحالتر از آن زمانها باشند. چیزی بگویید تا بدانم کجایید.

جمعه 07/07/85

احمقانه ترین شعاری که در همه عمرم شنیدم:
تهران، شهر اخلاق
20/06/85

سلامی چو بوی خوش آشنایی
من دوباره آمدم
تا بمانم

20/06/1385

در نهایت شب
چشمانت را فروبند
اگر دوستی باشد
روشنی می آید.

مادرم گندم درون آب می ریزد
پنجره بر آفتاب گرمی آور می گشاید
خانه می روبد
تا شب نوروز
خرمی در خانه ی ما پا گذارد
زندگی برکت پذیری با شگون خویشبشکفد
در ما و سر سبزی بر آردای
بهار ای میهمان ِ دیر آیند
هکم کمک این خانه آماده است
تک درخت ِ خانه ی همسایه ی ما هم برگ های تازه ای دادها ست
گاهگاهی همهمره پرواز ابری
در گذار بادبوی عطر نارس گل های وحشی
رادر نفس پیچیده ام
آزاداین همه می گویدم هرشباین
همه می گویدم هر روزباز
می آید بهار رفته از خانه
باز می آید بهار روشنی افروز

در روزهاي آخر اسفند
در نيم روز روشن
وقتي بنفشه ها را
با برگ و ريشه و پيوند و خاك
در جعبه هاي كوچك چوبين جاي مي دهند
جوي هزار زمزمه درد و انتظار
در سينه مي خروشد
و بر گونه ها روان
اي كاش آدمي وطنش را
همچون بنفشه ها
مي شد با خود ببرد هر كجا كه خواست
در روشنائي باران،
در آفتاب پاك